و برنگرداند ؟ و آيا مىتواند برگرداندن عين مرهونه را منوط به موافقت ساير ورثه نمايد ؟ ج : اگر پرداخت آن مبلغ به مرتهن به قصد اداء دين ميّت باشد ، ذمّه او برئ شده و رهن آزاد و عين مرهونه نزد مرتهن تبديل به امانت مىشود . ولى چون متعلَّق به همه ورثه است ، نبايد آن را بدون موافقت ديگران به بعضى از آنان بدهد و اگر احراز نشود كه پرداخت مبلغ مزبور به قصد اداء بدهى ميّت است ، خصوصاً با اقرار مرتهن به آن ، نمىتواند آن را در برابر طلبش براى خود بردارد بلكه واجب است آن را به كسى كه به او پرداخت كرده ، بر گرداند بخصوص اگر آن را مطالبه كند و سكَّه هاى طلا هم به عنوان رهن نزد او باقى مىمانند تا ورثه بدهى ميّت را بپردازند و رهن را آزاد كنند و يا به مرتهن اجازه دهند كه آن را بفروشد و طلب خود را از آن بردارد . س 1689 : آيا راهن مىتواند مالى را كه به رهن گذاشته ، قبل از آزاد شدن از رهن ، نزد شخص ديگرى در قبال بدهى خود به رهن بگذارد ؟ ج : تا زمانى كه رهن قبلى آزاد نشده ، رهن دوم از طرف راهن بدون اجازه مرتهن اوّل ، حكم فضولى را دارد و متوقف بر اجازه اوست . س 1690 : شخصى زمين خود را نزد فرد ديگرى به رهن گذاشته تا مبلغ معيّنى را از او قرض بگيرد ، ولى مرتهن عذر آورده كه مبلغ مذكور را ندارد و به جاى آن ده رأس گوسفند به صاحب زمين داده است و اكنون دو طرف قصد دارند رهن را آزاد كنند و هر يك از راهن و مرتهن مال خود را بردارند ، ولى مرتهن اصرار دارد كه عين ده رأس گوسفند به او برگردانده شود ، آيا شرعاً چنين حقّى را دارد ؟ ج : رهن بايد در برابر دين ثابت و محقّق باشد نه دين و قرضى كه بعداً محقق مىشود و در فرض سؤال زمين و گوسفندان بايد به مالك آنها برگردانده شوند .