مسأله 325 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت ودستها باشد وروى آن باز باشد وآب ريختن روى آن ضرر داشته باشد ، اگر أطراف آن را بشويد كافى است ولى چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد ، بهتر آن است كه دست تر بر آن بكشد وبعد پارچه پاكى روى آن بگذارد ودست تر را روى پارچه هم بكشد . واگر اين مقدار هم ضرر دارد يا زخم نجس است ونمىشود آب كشيد ، بايد أطراف زخم را به طورى كه در وضو گفته شد ، از بالا به پائين بشويد وبنابر احتياط مستحب پارچه پاكى روى زخم بگذارد ودست تر روى آن بكشد ، واگر گذاشتن پارچه ممكن نيست شستن أطراف زخم كافى است ودر هر صورت تيمم لازم نيست . مسأله 326 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلوى سر يا روى پاها باشد وروى آن باز باشد ، چنانچه نتواند آن را مسح كند ، بايد پارچه پاكى روى آن بگذارد وروى پارچه را با ترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند ، وبنابر احتياط مستحب تيمم هم بنمايد ، واگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد ، بايد بجاى وضو تيمم كند وبهتر است يك وضو بدون مسح هم بگيرد . مسأله 327 - اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد ، چنانچه باز كردن آن ممكن است وزحمت ومشقت هم ندارد وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد روى آن را باز كند ووضو بگيرد ، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد ، يا جلوى سر وروى پاها . مسأله 328 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود روى آن را باز كرد ، چنانچه ريختن آب روى آن ضرر دارد وكشيدن دست تر ضرر ندارد ، واجب است دست تر روى آن بكشد . مسأله 329 - اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ولى زخم وچيزى كه روى آن گذاشته پاك است ورسانيدن آب به زخم ممكن است وضرر وزحمت ومشقت هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم بدون زحمت ومشقت ممكن باشد ، بايد آن را آب بكشد وموقع وضو آب را به زخم برساند ، ودر صورتي كه آب براي زخم ضرر دارد ، يا آن كه رساندن آب به روى زخم ممكن نيست ، يا زخم نجس است ونمىشود آن را آب كشيد ، بايد أطراف زخم را بشويد ، واگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند ، واگر جبيره نجس است يا نمىشود روى آن را دست تر كشيد ، مثلا دوائى است كه بدست مىچسبد ، پارچه پاكى را بطورى كه جزء جبيره حساب شود ، روى آن بگذارد ودست تر روى آن بكشد ، و