بنابر احتياط مستحب هر كارى كه براي آن بايد غسل كرد . احكام وضوى جبيره چيزى كه با آن زخم وشكسته را مىبندند ودوائى كه روى زخم ومانند آن مىگذارند جبيره ناميده مىشود . ( مسأله 330 ) اگر در يكى از جاهاى وضو زخم يا دمل يا شكستگى باشد چنانچه روى آن باز است وآب ضرر ندارد ، بايد بطور معمول وضو گرفت . ( مسأله 331 ) اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت ودستها است وروى آن باز است ، وآب ريختن روى آن ضرر دارد ، بايد أطراف زخم يا دمل را - به طوريكه در وضو گفته شد - از بالا به پائين بشويد ، وبهتر آنست كه چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد دست تر بر آن بكشد ، وبعد پارچه پاكى روى آن بگذارد ودست تر را روى پارچه نيز بكشد واما در شكستگى لازم است تيمم بنمايد . ( مسأله 332 ) اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلوى سر يا روى پاها است وروى آن باز است ، چنانچه نتواند آن را مسح كند ، به اين معنى كه زخم مثلا تمام محل مسح را گرفته باشد . يا آن كه از مسح جاهاى سالم نيز متمكن نباشد در اين صورت لازم است تيمم نمايد . وبنابر احتياط وضو نيز گرفته وپارچه پاكى روى آن بگذارد ، وروى پارچه را با ترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند . ( مسأله 333 ) اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد ، چنانچه باز كردن آن ممكن است وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد باز كند ووضو بگيرد ، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد ، يا جلوى سر وروى پاها باشد . ( مسأله 334 ) اگر زخم يا دمل يا شكستگى كه بسته است در صورت يا دستها باشد چنانچه باز كردن وريختن آب روى آن ضرر دارد بايد مقدارى را كه متمكن است از أطراف شسته وروى جبيره را مسح نمايد . ( مسأله 335 ) اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ، ولى زخم وچيزى كه روى آن گذاشته شده پاك است ، ورساندن آب به زخم ممكن است وضرر هم