( مسأله 298 ) اگر در صورت ودستها وجلوى سر وروى پاها بواسطة سوختن يا چيز ديگر برآمدگى پيدا شود ، شستن ومسح روى آن كافيست وچنانچه سوراخ شود ، رساندن آب به زير پوست لازم نيست ، بلكه اگر پوست يك قسمت آن كنده شود ، لازم نيست آب را به زير قسمتى كه كنده نشده برساند ، ولى چنانچه پوستى كه كنده شده گاهى به بدن مىچسبد وگاهى بلند مىشود ، بايد آن را قطع كند يا آب را به زير آن برساند . ( مسأله 299 ) اگر انسان شك كند كه به اعضاى وضوى أو چيزى چسبيده يا نه ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا باشد ، مثل آن كه بعد از گل كارى شك كند گل بدست أو چسبيده يا نه ، بايد وارسى كند ، يا بقدرى دست بمالد كه اطمينان پيدا كند كه اگر بوده بر طرف شده ، يا آب به زير آن رسيده است . ( مسأله 300 ) اگر جائى را كه بايد شست يا مسح كردن چرك باشد ، ولى چرك آن مانع از رسيدن آب به بدن نباشد اشكال ندارد ، وهمچنين است اگر بعد از گچ‌كارى ومانند آن چيز سفيدى كه جلوگيرى از رسيدن آب به پوست نمىنمايد بر دست بماند ، ولى اگر شك كند كه با بودن آنها آب به بدن مىرسد يا نه ، بايد آنها را بر طرف كند . ( مسأله 301 ) اگر پيش از وضو بداند كه در بعضي از أعضاء وضو مانعى از رسيدن آب هست ، وبعد از وضو شك كند كه در موقع وضو آب را به آنجا رسانده يا نه چنانچه احتمال بدهد كه در حال وضو ملتفت بوده ، وضوى أو صحيح است . ( مسأله 302 ) اگر در بعضي از أعضاء وضو مانع باشد كه گاهى آب به خودى خود زير آن مىرسد ، وگاهى نمىرسد ، وانسان بعد از وضو شك كند كه آب زير آن رسيده يا نه ، چنانچه بداند موقع وضو ملتفت رسيدن آب به زير آن نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . ( مسأله 303 ) اگر بعد وضو چيزى كه مانع از رسيدن آب است در أعضاء وضو ببيند ، ونداند موقع وضو بوده يا بعد پيدا شده ، وضوى أو صحيح است ، ولى اگر بداند كه در وقت وضو ملتفت آن مانع نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . ( مسأله 304 ) اگر بعد از وضو شك كند چيزى كه مانع رسيدن آبست در