( مسأله 2718 ) اگر كسى در مرضى كه به آن مرض مىميرد ، مقدارى از مالش را به كسى ببخشد ووصيت كند كه بعد از مردن أو هم مقدارى به كس ديگر بدهند بايد مالي را كه بخشيده از أصل تركه خارج نمايند چنان كه در مسأله ( 2264 ) گذشت ولى مالي را كه وصيت كرده بايد از ثلث خارج كنند . ( مسأله 2719 ) اگر وصيت كند كه ثلث مال أو را نفروشند وعايدى آن را به مصرفى برسانند ، بايد مطابق گفته أو عمل نمايند . ( مسأله 2720 ) اگر در مرضى كه به آن مرض مىميرد ، بگويد مقدارى به كسى بدهكار است ، چنانچه متهم باشد كه براي ضرر زدن به ورثه گفته است بايد مقدارى را كه معين كرده از ثلث أو بدهند واگر متهم نباشد اقرار أو نافذ است وبايد از أصل مالش بدهند . ( مسأله 2721 ) كسى را كه انسان وصيت مىكند چيزى به أو بدهند لازم نيست در حال وصيت وجود داشته باشد ، پس اگر وصيت كند به بچه‌اى كه ممكن است فلان زن حامله شود چيزى بدهند اگر آن بچه پس از مرگ موصى موجود باشد لازم است آن چيز را به أو بدهند واگر موجود نباشد در مصرف ديگرى كه به نظر موصى نزديكتر به مورد وصيت باشد صرف شود ولى اگر وصيت كند كه چيزى از مال أو بعد از مرگش مال كسى باشد پس اگر آن شخص وقت مرگ موصى موجود باشد وصيت صحيح والا باطل است وآنچه را كه براي أو وصيت كرده ، ورثه ميان خودشان قسمت مىكنند . ( مسأله 2722 ) اگر انسان بفهمد كسى أو را وصى كرده ، چنانچه به اطلاع وصيت كننده برساند كه براي انجام وصيت أو حاضر نيست ، لازم نيست بعد از مردن أو به وصيت عمل كند . ولى اگر پيش از مردن أو نفهمد كه أو را وصى كرده يا بفهمد وبه أو اطلاع ندهد كه براي عمل كردن به وصيت حاضر نيست ، در صورتي كه مشقت نداشته باشد ، بايد وصيت أو را انجام دهد ونيز اگر وصى پيش از مرگ موصى موقعى ملتفت شود كه موصى بواسطة شدت مرض يا مانع ديگر نتواند به ديگرى وصيت كند بنابر احتياط بايد وصيت را قبول نمايد .