( مسأله 2302 ) حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند پس اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير وآن را معين نكند حواله درست نيست . ( مسأله 2303 ) اگر بدهى واقعا معين باشد ، ولى بدهكار وطلبكار در موقع حواله دادن ، مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است ، مثلا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد وپيش از ديدن دفتر حواله بدهد وبعد دفتر را ببيند وبه طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد . ( مسأله 2304 ) طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، اگر چه كسى كه به أو حواله شده فقير نباشد ودر پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد . ( مسأله 2305 ) اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست ، حواله را قبول كند پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد واگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده ، فقط همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد . ( مسأله 2306 ) بعد از آن كه حواله درست شد ، حواله دهنده وكسى كه به أو حواله شده ، نمىتوانند حواله را به هم بزنند ، وهر گاه كسى كه به أو حواله شده در موقع حواله فقير نباشد ، اگر چه بعدا فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را به هم بزند وهمچنين است اگر موقع حواله فقير باشد ، وطلبكار بداند كه فقير است ، ولى اگر نداند كه فقير است وبعد بفهمد ، اگر چه در آن وقت مالدار شده باشد ، طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند وطلب خود را از حواله دهنده بگيرد . ( مسأله 2307 ) اگر بدهكار وطلبكار وكسى كه به أو حواله شده در صورتي كه قبول أو در صحت حواله معتبر باشد يا يكى از آنان براي خود حق به هم زدن حواله را قرار دهند ، مطابق قرارى كه گذاشته‌اند مىتواند حواله را به هم بزنند . ( مسأله 2308 ) اگر حواله دهنده خودش طلب طلبكار را بدهد ، چنانچه