كند ، واحتياط واجب آنست كه براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد . ( مسأله 1713 ) اگر بواسطة مرضى روزه رمضان را نگيرد ، وبعد از رمضان مرض أو بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد ، بايد روزه‌هائى را كه نگرفته قضا نمايد ، ونيز اگر در ماه رمضان غير از مرض عذر ديگرى داشته باشد ، وبعد از رمضان آن عذر بر طرف شود وتا رمضان سال بعد بواسطة مرض نتواند روزه بگيرد ، روزه‌هائى را كه نگرفته بايد قضا كند وبنابر احتياط واجب براي هر روز يك مد طعام نيز به قير بدهد . ( مسأله 1714 ) اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد ، وبعد از رمضان عذر أو بر طرف شود وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد بايد روزه را قضا كند وبراي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد . ( مسأله 1715 ) اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقتي تنگ شود ودر تنگى وقت عذر پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد ، وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، وهمچنين است بنابر احتياط واجب اگر بعد از بر طرف شدن عذر تصميم داشته باشد كه روزه‌هاى خود را قضا كند ، ولى پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند . ( مسأله 1716 ) اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد ، بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد ، وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد طعام به فقير بدهد . ( مسأله 1717 ) كسى كه بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد مىتواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد . ( مسأله 1718 ) اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را بگيرد واز جهت تأخير در سال أول براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد واما از جهت تأخير چند سال بعدى چيزى بر أو واجب نيست . ( مسأله 1719 ) اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا آورد وبراي هر روز دو ماه روزه بگيرد ، يا به شصت فقير طعام بدهد يا يك بنده آزاد