( مسأله 1198 ) اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه ، بايد به دستور شك عمل نمايد . وكثير الشك تا وقتي يقين نكند كه به حال معمولى مردم برگشته بايد به شك خود اعتنا نكند . ( مسأله 1199 ) كسى كه زياد شك مىكند ، اگر شك كند ركنى را بجا آورده يا نه ، واعتنا نكند بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد ، واگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است ، مثلا اگر شك كند ركوع كرده يا نه واعتنا نكند ، چنانچه پيش از سجده دوم يادش بيايد كه ركوع نكرده است ، بايد برگردد وركوع كند واگر در سجده دوم يادش بيايد ، نمازش باطل است . ( مسأله 1200 ) كسى كه زياد شك مىكند اگر شك كند چيزى را كه ركن نيست بجا آورده يا نه واعتنا نكند ، وبعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده چنانچه از محل بجا آوردن آن نگذشته ، بايد آن را بجا آورد واگر از محل آن گذشته نمازش صحيح است ، مثلا اگر شك كند كه حمد خوانده يا نه واعتنا نكند چنانچه در قنوت يادش بيايد كه حمد نخوانده ، بايد بخواند ، واگر در ركوع يادش بيايد ، نمازش صحيح است . 5 - شك امام ومأموم ( مسأله 1201 ) اگر امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز شك كند ، مثلا شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، چنانچه مأموم يقين يا گمان داشته باشد كه چهار ركعت خوانده ، وبه امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده است ، امام بايد نماز را تمام كند ، وخواندن نماز احتياط لازم نيست ونيز اگر امام يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است ، ومأموم در شماره ركعتهاى نماز شك كند ، بايد به شك خود اعتنا ننمايد .