مواردى كه لازم نيست بدن ولباس نمازگزار پاك باشد ( مسأله 856 ) در سه صورت كه تفصيل آنها بعدا گفته مىشود ، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد ، نماز أو صحيح است : ( ( أول ) ) آن كه بواسطة زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن أو است ، لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد . ( ( دوم ) ) آن كه بدن يا لباس أو به مقدار كمتر از درهم ( كه تقريبا به اندازه بند سر انگشت سبابه - شهادت - مىشود ) به خون آلوده باشد . ( ( سوم ) ) آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند ، ونيز در يك صورت اگر لباس نمازگزار نجس باشد نماز أو صحيح است : وآن صورت آنست كه لباسهاى كوچك أو ، مانند جوراب وعرقچين نجس باشد . واحكام اين چهار صورت مفصلا در مسائل بعد گفته مىشود . ( مسأله 857 ) اگر در بدن يا لباس نمازگزار ، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد ، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براي بيشتر مردم سخت است ، تا وقتي كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است ، مىتواند با آن خون نماز بخواند . وهم چنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده ، يا دوائى كه روى زخم گذاشته‌اند ونجس شده ، در بدن يا لباس أو باشد . ( مسأله 858 ) اگر خون بريدگى وزخمى كه به زودى خوب مىشود وشستن آن آسان است ، در بدن يا لباس نمازگزار باشد ، نماز أو باطل است . ( مسأله 859 ) اگر جائى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد ، به رطوبت زخم نجس شود ، جايز نيست با آن نماز بخواند . ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولا به رطوبت زخم آلوده مىشود ، به رطوبت آن نجس شود نماز خواندن با آن مانعى ندارد . ( مسأله 860 ) اگر از بواسير كه دانه‌هاى آن بيرون نباشد ، يا زخمى كه توى دهان وبيني ومانند اينها است ، خونى به بدن يا لباس برسد ، ظاهر اين است كه مىتواند با آن نماز بخواند . واما خون بواسيرى كه دانه‌هاى آن بيرون است بدون اشكال نماز خواندن با آن جائز است . ( مسأله 861 ) كسى كه بدنش زخم است ، اگر در بدن يا لباس خود