شدن وقت يقين كند چنانچه گمان داشته باشد كه وقت داخل شده ، مىتواند مشغول نماز شود ، ولى در چيزهائى كه نسبت به شناختن وقت مانع شخصي باشد مثل نابينائى ودر زندان بودن ، احتياط واجب آن است كه نماز را تأخير بيندازد تا يقين يا اطمينان كند كه وقت داخل شده است . ( مسأله 752 ) اگر به يكى از راههاى گذشته براي انسان ثابت شود كه وقت نماز شده ومشغول نماز شود ، ودر بين نماز بفهمد كه هنوز وقت داخل نشده ، نماز أو باطل است . وهم چنين است اگر بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از وقت خوانده . وبنابر احتياط اگر در بين نماز بفهمد وقت داخل شده يا بعد از نماز بفهمد ، كه در بين نماز وقت داخل شده بود نماز را اعاده كند . ( مسأله 753 ) اگر انسان ملتفت نباشد كه بايد با يقين به داخل شدن وقت ، مشغول نماز شود ، چنانچه بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را در وقت خوانده ، نماز أو صحيح است ، واگر بفهمد نماز را پيش از وقت خوانده يا نفهمد كه در وقت خوانده يا پيش از وقت ، نمازش باطل است ، بلكه اگر بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده است . بايد دوباره آن نماز را بخواند . ( مسأله 754 ) اگر يقين كند وقت داخل شده ومشغول نماز شود ، ودر بين نماز شك كند كه وقت داخل شده يا نه ، نماز أو باطل است . ولى اگر در بين نماز يقين داشته باشد كه وقت داخل شده ، وشك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه نمازش صحيح است . ( مسأله 755 ) اگر وقت نماز بقدرى تنگ است ، كه بواسطة بجا آوردن بعضي از كارهاى مستحب نماز ، مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود بايد آن مستحب را بجا نياورد . مثلا اگر بواسطة خواندن قنوت مقدارى از نماز بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد قنوت را نخواند . ( مسأله 756 ) كسى كه به اندازه خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز را به نيت ادا بخواند ، ولى نبايد عمدا نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد . ( مسأله 757 ) كسى كه مسافر نيست ، اگر تا غروب آفتاب به اندازه خواندن پنج ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز ظهر وعصر هر دو را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد فقط نماز عصر را بخواند ، وبعدا نماز ظهر را قضا كند ، وهمچنين اگر