كيسه‌اى كه در آن پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مىكند ، خود را حفظ نمايد ، واحتياط واجب آنست كه پيش از هر نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد ، ونيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد . واحتياط واجب آنست كه اگر مشقت ندارد ، براي هر نماز مخرج غائط را آب بكشد . مسأله 320 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول وغائط خوددارى كند در صورتي كه ممكن باشد ، بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول وغائط جلوگيرى نمايد اگر چه خرج داشته باشد . بلكه اگر مرض أو به آسانى معالجه شود ، احتياط واجب آنست كه خود را معالجه نمايد . مسأله 321 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول وغائط خوددارى كند ، بعد از آن كه مرض أو خوب شد ، لازم نيست نمازهائى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد ولى اگر در بين وقت نماز مرض أو خوب شود ، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند . اعمالي كه بايد براي آنها وضوء گرفت مسأله 322 - براي شش عمل وضو گرفتن واجب است : أول - براي نمازهاى واجب غير از نماز ميت . دوم - براي سجده وتشهد فراموش شده ، اگر بين آنها ونماز حدثى از أو سر زده ، مثلا بول كرده باشد واحتياط واجب آنست كه براي سجده سهو هم وضو بگيرد . . سوم - براي طواف واجب خانه كعبه . چهارم - اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد ، پنجم - اگر نذر كرده باشد كه جائى از بدن خود را به خط قرآن برساند . ششم - براي آب كشيدن قرآني كه نجس شده ، يا بيرون آوردن آن از محلى كه بودن قرآن در آنجا اهانت به قرآن باشد در صورتي كه مجبور باشد ، دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند ، ولى چنانچه معطل شدن به مقدار وضو بي احترامى به قرآن است ، بايد بدون اين كه وضو بگيرد . قرآن را از آنجا بيرون آورد واگر نجس شده آب بكشد .