آن ممكن است وزحمت ومشقت هم ندارد وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد روى آن را باز كند ووضو بگيرد ، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد ، يا جلوى سر وروى پاها . مسأله 326 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود روى آن را باز كرد ، چنانچه ريختن آب ، روى آن ضرر دارد وكشيدن دست تر ضرر ندارد ، واجب است دست تر روى آن بكشد . مسأله 327 - اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ولى زخم وچيزى كه روى آن گذاشته پاك است ورسانيدن آب به زخم ممكن است وضرر وزحمت ومشقت هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم ممكن باشد بدون زحمت ومشقت بايد آن را آب بكشد وموقع وضو آب را به زخم برساند ، ودر صورتي كه آب براي زخم ضرر دارد ، يا آن كه رساندن آب به روى زخم ممكن نيست ، يا زخم نجس است ونمىشود آن را آب كشيد ، بايد أطراف زخم را بشويد ، واگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند ، واگر جبيره نجس است يا نمىشود روى آن را دست تر كشيد ، مثلا دوايى است كه به دست مىچسبد ، پارچه پاكى روى آن بگذارد ودست تر روى آن بكشد ، واگر اين هم ممكن نيست احتياط واجب آن است كه وضو بگيرد وتيمم هم بنمايد . مسأله 328 - اگر جبيره ، تمام صورت يا تمام يكى از دستها را فرا گرفته باشد ، باز احكام جبيره جارى ، ووضوى جبيره‌اى كافى است . مسأله 329 - اگر جبيره تمام اعضاى وضو را گرفته باشد ، بنا بر احتياط واجب بايد وضوى جبيره گرفته وتيمم هم بنمايد . مسأله 330 - كسى كه در كف دست وانگشتها جبيره دارد ودر موقع وضو دست تر روى آن كشيده است ، مىتواند سر وپا را با همان رطوبت مسح كند يا از جاهاى ديگر وضو رطوبت بگيرد .