تنگى وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد ، وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزه هاى خود را قضا كند وپيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند ، بايد قضاى آن را بگيرد ، واحتياط واجب آن است كه براي هر روز هم يك مد غذا به فقير بدهد . مسأله 1773 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد ، وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريبا ده سير است طعام به فقير بدهد . مسأله 1774 - كسى كه بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد مىتواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد . مسأله 1775 - اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد ، بايد قضا را بگيرد ، وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد . مسأله 1776 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا آورد وبراي هر روز دو ماه روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد كند ، وچنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد براي هر روز نيز دادن يك مد طعام لازم است . مسأله 1777 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، ودر روز كارى كه روزه را باطل مىكند مكرر انجام دهد مثلا چند مرتبه جماع كند بنابر احتياط واجب به همان اندازه كفاره لازم است . مسأله 1778 - بعد از مرگ پدر ، پسر بزرگتر بايد قضاى نماز وروزه أو را به تفصيلي كه در بحث نماز قضا گفته شد بجا آورد ، وبنابر احتياط واجب قضاى روزه مادر را نيز بجا آورد .