بالا به پائين دست تر بر آن بكشد . واگر محل آن نجس است ، در صورت امكان بايد أطراف آن را آب بكشد ، وپارچه پاكى روى آن بگذارد ، واز بالا به پائين دست تر روى آن بكشد . وأحوط در صورت پاك بودن محل ، آن است كه بين مسح محل ومسح پارچه پاك جمع كند ، وبهتر است جمع بين وضو به طورى كه گفته شد وتيمم بدل از وضو . ( مسأله 326 ) : اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته وپاك باشد ، چنانچه باز كردن آن بدون مشقت ممكن است وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد باز كند ووضو بگيرد ، واگر باز كردن يا آب ريختن روى آن ضرر دارد ، بايد مقدارى را كه مى تواند از أطراف شسته وروى جبيره را مسح نمايد . ( مسأله 327 ) : هر گاه زخم يا دمل يا شكستگى در جلو سر يا روى پاها است وروى آن باز است ، چنانچه محل مسح را فرا نگرفته ، بر محل سالم مسح كند ، واگر فرا گرفته يا مسح بر موضع سالم ممكن نباشد ، بايد روى جبيره مسح كند ، وبنابر احتياط تيمم هم بنمايد . ( مسأله 328 ) : اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ، ولى زخم وچيزى كه روى آن گذاشته شده پاك است ورساندن آب به زخم ممكن است وضرر ومشقتى هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم از بالا به پائين برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته شده نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم بدون مشقت وضرر ممكن باشد بايد آن را آب بكشد ، وهنگام وضو آب را به زخم برساند ، وچنانچه آب براي زخم ضرر دارد يا رساندن آب به روى زخم ممكن نيست يا زخم نجس است ونمى شود آن را آب كشيد ، بايد أطراف زخم را بشويد ، واگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند ، واگر جبيره نجس است يا نمىشود دست كشيد ، پارچه اى روى آن بگذارد وروى آن را مسح كند ، وبنابر احتياط واجب تيمم هم بنمايد . ( مسأله 329 ) : اگر جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دستها يا هر دو دست يا تمام اعضاى وضو را گرفته باشد ، بنابر احتياط بايد تيمم كند ووضوى جبيره اى