حدود وتعزيرات در شريعت مقدس اسلام براي پيشگيرى از معصيت الهى وفساد فرد وجامعه ، حدود وتعزيراتى مقرر شده است ، كه آنچه محدود ومعين است به عنوان حدود ; وآنچه غير معين است وبه نظر امام ( عليه السلام ) موكول گرديده به نام تعزير خوانده مىشود . در رواياتى از پيغمبر أكرم ( صلى الله عليه وآله ) وأئمة أطهار ( عليهم السلام ) آمده است كه : خداوند عز وجل براي هر چيزى حد ومرزى قرار داده ، وبراي كسى كه يكى از حدود الهى را تجاوز كند نيز حدى مقرر فرموده است . واز پيغمبر أكرم ( صلى الله عليه وآله ) وامام باقر وامام صادق وامام كاظم ( عليهم السلام ) روايت است كه فرمودند : چنانچه يك حد بر روى زمين بر پاى شود ، از چهل شبانه روز باران كه بر زمين ببارد آن را پاكيزه تر مىسازد . واجراى حد در دنيا مايه رفع عذاب نسبت به آن گناه در آخرت است . چنان كه از امام باقر ( عليه السلام ) روايت شده است كه فرمودند : خداوند كريم تر از آن است كه أو را دوباره عذاب كند . البتة در دين مقدس اهتمام شده كه تا حد امكان به وسيله شبهات يا توبه جدى ومخفيانه ، حدود دفع گردد ، وهيچ كس نبايد وأدار شود كه به گناه اقرار كند . در حديث مشهور از پيغمبر أكرم ( صلى الله عليه وآله ) آمده : الحدود تدرء بالشبهات . ونيز بايد توجه داشت كه در اجراى برخى از حدود در زمان غيبت امام زمان عجل الله فرجه الشريف ، اشكال است كه تفصيل آن در جاى خود بيان شده است . وتوبه از گناه پيش از آشكار شدن واثبات آن توسط شهود يا اقرار ، چنانچه به وظيفة توبه عمل نمايد ، مايه سقوط حد در دنيا ، وآمرزش الهى در آخرت است . مسائل حدود وتعزيرات ( مسأله 2702 ) : اگر شخص با يكى از محرمهاى نسبى خود مانند مادر و