كند ، يا نداند قبله كدام سمت است ، يا نتواند حيوان را رو به قبله كند ، اشكال ندارد . واحتياط واجب آن است كه ذبح كننده حيوان نيز رو به قبله باشد . چهارم : گفتن نام خدا به نيت سر بريدن ، هنگامى كه مىخواهد سر حيوان را ببرد يا كارد به گلويش بگذارد ، وهمين قدر كه بگويد بسم الله كافى است ، واگر بي قصد سر بريدن نام خدا را ببرد ، آن حيوان پاك نمىشود وگوشت آن هم حرام است ، ونيز اگر از روى ندانستن حكم نام خدا را نبرد ، ولى اگر فراموش كند ونام خدا را نبرد اشكال ندارد . ودر هر صورت هر وقت يادش آمد نام خدا را ببرد . پنجم : حركت كردن حيوان پس از سر بريدن ، گرچه مثلا چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين زند ، واين حكم در صورتي است كه زنده بودن آن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد ، وگر نه لازم نيست ، ونيز احتياط واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد . ششم : جدا نكردن سر حيوان پيش از در آمدن روح بنابر احتياط لازم در غير پرندگان ، بلكه در پرندگان هم ، ونيز نكندن پوست آن ، ولى اگر غفلت كرد يا به سبب تيزى چاقو سر جدا شد اشكالى ندارد ، وذبيحه حلال است . وهم چنين بنابر احتياط نخاع حيوان را عمدى قطع نكند ، وبيرون هم نياورد . هفتم : آن كه كشتن از مذبح باشد ، وحرام است كارد را در پشت گردن فرو برده به جلو بياورند ، واگر چنين كنند احتياط لازم اجتناب از گوشت آن است . هشتم : آن كه وقتي ذبح نمود ، كارد را به آخر نرساند ، چه آن كه حرام است ، وبنابر احتياط لازم بايد از گوشت آن اجتناب كرد . ( مسأله 2517 ) : گوشتهائى كه از بلاد كفر مىآورند وتذكيه شرعي آنها ثابت نشده ، محكوم به نجاست وخوردن آنها حرام است ، وخريد وفروش آنها نيز جايز نمىباشد ، ونوشته يا گفته اشخاص غير موثق ومجهول الحال اعتبار شرعي ندارد .