بين برود ، يا ديگرى آن را بردارد ، كسى كه آن را پيدا كرده ضامن است . ( مسأله 2501 ) : هر گاه مال يافته شده با ماندن فاسد شود ، بايد با اجازه حاكم شرع يا وكيل أو در صورت امكان ، قيمت آن را معين كند وبفروشد ، وپولش را نگهدارد واگر صاحب آن پيدا نشد از طرف أو صدقه بدهد . ( مسأله 2502 ) : اگر چيزى را كه پيدا كرده هنگام وضو گرفتن ونماز خواندن همراه أو باشد ، چنانچه قصدش اين باشد كه صاحب آن را پيدا كند بي شبهه اشكال ندارد ، وگر نه حكم مغصوب را دارد . ( مسأله 2503 ) : اگر كفش شخصي را ببرند وكفش ديگرى بجاى آن بگذارند ، چنانچه بداند كفشى كه مانده است مال كسى است كه كفش أو را برده ، ورضايت دارد كه كفشش را بجاى كفشى كه برده بردارد ، مىتواند بجاى كفش خودش بردارد ، وهم چنين است اگر بداند كه كفش أو را به طور ناحق وظلم برده است ، ولى در اين فرض بايد قيمت آن از كفش خودش بيشتر نباشد وگر نه حكم مجهول المالك نسبت به زيادى قيمت جارى است ، ودر غير اين دو صورت حكم مجهول المالك بر آن كفش جارى مىشود . ( مسأله 2504 ) : اگر مالي كه در دست شخص است مجهول المالك ( صاحب آن نامعلوم ) باشد ، وگمشده بر آن مال صدق نكند ، لازم است صاحب آن را جستجو كند ، وپس از نا اميدى از يافتن صاحبش آن را به فقرا صدقه بدهد ، وأحوط اين است كه با اجازه حاكم شرع صدقه بدهد ، واگر در آينده صاحبش پيدا شود ضمانى ندارد .