( مسأله 2224 ) : هنگام حواله دادن ، شخص بايد بدهكار باشد ، پس اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده بنابر احتياط لازم نمىتواند أو را به شخصي حواله دهد كه آنچه را بعدا قرض مىدهد از آن شخص بگيرد . ( مسأله 2225 ) : حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند ، پس اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد ، وبه أو بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير ، وآن را معين نكند حواله درست نيست . ( مسأله 2226 ) : اگر بدهى واقعا معين باشد ولى بدهكار وطلبكار هنگام حواله دادن ، مقدار ويا جنس آن را ندانند حواله صحيح است ، مانند اين كه اگر طلب كسى را در دفتر نوشته ، ولى پيش از ديدن دفتر حواله بدهد ، سپس دفتر را ببيند وبه طلبكار مقدار طلبش را بگويد . ( مسأله 2227 ) : طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، هر چند كسى كه به أو حواله شده فقير نباشد ودر پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد . ( مسأله 2228 ) : اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست حواله را قبول كند ، پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد ، واگر طلبكار طلبش را به مقدار كمتر صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده تنها همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد . ( مسأله 2229 ) : پس از تحقق حواله ، حواله دهنده وآنكه به أو حواله شده نمىتوانند حواله را به هم بزنند ، وهر گاه كسى كه به أو حواله شده هنگام حواله فقير نباشد ، گرچه بعدا فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را به هم بزند ، وهم چنين است اگر موقع حواله فقير باشد وطلبكار بداند كه فقير است ; ولى اگر نداند كه فقير است سپس بفهمد ، گرچه در آن وقت توانگر شده ، طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند وطلب خود را از حواله دهنده بگيرد . ( مسأله 2230 ) : بدهكار وطلبكار ، وكسى كه به أو حواله شده اگر قبول أو در صحت حواله معتبر باشد ، يا يكى از آنان براي خود حق به هم زدن حواله را قرار