مسائل صلح صلح آن است كه شخص با ديگرى سازش كند كه مقدارى از مال يا منفعت مال ، ويا انتفاع حلال از مال خود را ملك أو كند ، يا از طلب يا حق خود بگذرد تا أو هم در عوض ، مقدارى از مال ، يا منفعت مال ويا انتفاع از آن را به أو واگذار نمايد يا از طلب يا حقي كه دارد بگذرد ; بلكه اگر بي عوض گرفتن مقدارى از مال يا منفعت يا انتفاع مال خود را به كسى واگذار كند ، يا از طلب يا حق خود بگذرد ، باز هم صلح صحيح است . ( مسأله 2092 ) : كسى كه مالش را به ديگرى صلح مىكند ، بايد بالغ وعاقل وقصد صلح داشته وكسى أو را مجبور نكرده باشد ، وبايد سفيه هم نباشد ، ونيز به حكم حاكم شرع ممنوع از تصرف در اموالش نباشد كه أو را مفلس نامند . ( مسأله 2093 ) : لازم نيست صيغه صلح به عربى خوانده شود ، بلكه با هر لفظي كه بفهماند با هم صلح وسازش كرده اند صحيح است . ( مسأله 2094 ) : اگر كسى گوسفندهاى خود را به چوپان بدهد كه مدتي - مانند يك سال - نگهدارى كند واز شير آنها استفاده نمايد ومقدارى كه در ذمه معين باشد روغن بدهد ، چنانچه شير گوسفند را در مقابل زحمتهاى چوپان وآن روغن صلح كند صحيح است بلكه اگر گوسفند را يك سأله به چوپان اجاره دهد كه از شير آن استفاده كند ودر عوض ، مقدارى روغن بدهد نيز صحيح است . ( مسأله 2095 ) : اگر كسى بخواهد طلب يا حق خود را به ديگرى صلح كند در صورتي صحيح است كه أو قبول نمايد ، ولى اگر بخواهد از طلب يا حق خود بگذرد قبول كردن أو لازم نيست . ( مسأله 2096 ) : اگر كسى مقدار بدهى خود را بداند وطلبكار أو نداند ، چنانچه طلبكار طلب خود را به كمتر از مقدارى كه هست صلح كند - مانند اين كه پنجاه تومان طلبكار است وطلب خود را به ده تومان صلح كند - زيادى براي