اين است كه به عنوان في سبيل الله به أو داده شود . ( مسأله 1891 ) : به كسى كه معلوم نيست سيد است يا نه ، چنانچه بداند زكات غير سيد است وقبول كند ، ودر شهر خود مشهور به سيادت نباشد ، مىتوان زكات داد . واگر به عنوان في سبيل الله بدهد در هر حال اشكال ندارد . نيت زكات ( مسأله 1892 ) : مكلف بايد زكات را به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند متعال بدهد ، ودر نيت معين كند كه آنچه مىدهد زكات طلا يا نقره يا گندم يا جو يا گاو يا گوسفند ويا زكات فطره است . ( مسأله 1893 ) : كسى كه زكات چند مال بر أو واجب شده ، اگر مقدارى زكات بدهد ونيت هيچ كدام آنها را نكند ، چنانچه چيزى را كه داده مقدار زكات از همان است كه زكات به آن تعلق گرفته ، زكات همان جنس حساب مىشود . ولى اگر از غير آن بدهد چه از همان جنس يا از غير آن مانند پول باشد كه هم جنس هيچ كدام آنها نيست ، محسوب شدن از يكى از آنها ويا تقسيم بر همه آنها محل اشكال است ، چه آن كه متوقف بر قصد است . ( مسأله 1894 ) : اگر كسى را وكيل كند كه زكات مالش را بدهد بايد وكيل هنگام پرداخت آن نيت زكات موكل را از طرف موكل كند ، مگر اين كه أو را در رساندن زكات به مستحق وكيل نمايد ، كه بايد صاحب مال نيت زكات كند ، اگر چه احتياط آن است در هر دو صورت ، موكل ووكيل هر دو نيت كنند ، وأحوط اين است كه نيت أو تا زمان رسيدن زكات به فقير مستمر باشد . ( مسأله 1895 ) : اگر بي قصد قربت زكات را به فقير بدهد وپيش از آن كه آن مال از بين برود نيت زكات كند ، زكات حساب مىشود . واحتياط آن است دوباره قبض بدهد . مسائل متفرقة زكات ( مسأله 1896 ) : بنابر احتياط واجب هنگام جداسازى كاه از گندم وجو و