يادش آمد . ششم : نشستن اشتباهى در جائى كه بايد بايستد ، مانند هنگام قرائت نماز ; وايستادن اشتباهى در جائى كه بايد بنشيند ، مانند حال تشهد . هفتم : كم يا زياد كردن اشتباهى هر چيزى در نماز . هشتم : كسى كه در نماز سهو كرده ونمى داند جزئي را كم يا زياد كرده است . نهم : كسى كه در نماز چهار ركعتي شك كند چهار يا سه ركعت خوانده ، وگمان دارد چهار ركعت خوانده ، پس بايد نمازش را تمام كند ، وپس از سلام دو سجده سهو كند . دهم : كسى كه پس از داخل شدن در عمل ديگر شك كند واجبي را انجام داده يا نه ، نبايد اعتنا كند ، ونماز را به پايان رسانده ، وبراي احتمال نقصان وتمام نبودن نماز ، بنابر احتياط مستحب دو سجده سهو كند . ( مسأله 1207 ) : كسى كه اشتباهى يا به خيال اين كه نمازش تمام شده حرف بزند ، بايد دو سجده سهو بجا آورد . ( مسأله 1208 ) : براي صداى آه كشيدن وسرفه كردن سجده سهو واجب نيست ، ولى اگر سهوى آخ يا آه بگويد ، بايد سجده سهو نمايد . ( مسأله 1209 ) : اگر چيزى را كه سهوى اشتباه خوانده دوباره به طور صحيح بخواند براي دوباره خواندن آن سجده سهو واجب نيست . ( مسأله 1210 ) : هر گاه در نماز مدتي سهوى حرف بزند وهمه آنها عرفا يك بار شمرده شود ، دو سجده سهو كافى است . ( مسأله 1211 ) : اگر تسبيحات اربع را سهوا نگويد ، بايد دو سجده سهو كند . ( مسأله 1212 ) : اگر در جائى كه نبايد سلام دهد ، اشتباهى يك يا دو يا هر سه سلام را بگويد ، بايد دو سجده سهو نمايد . ( مسأله 1213 ) : اگر يك سجده يا تشهد را فراموش كند ، وپيش از ركوع ركعت بعد يادش بيايد ، بايد برگشته وبجا آورد ، وپس از نماز بنابر احتياط واجب براي ايستادن بي جا دو سجده سهو كند .