بيشتر برود ، نبايد اعتنا كند ونمازش صحيح است ، واگر گمانش به دو ركعت يا كمتر برود ، بايد به همان گمان عمل كند ، مثلا اگر گمانش به يك ركعت مىرود بايد يك ركعت ديگر بخواند . ( مسأله 1167 ) : اگر در نماز نافله كارى كند كه براي آن در نماز واجب سجده سهو واجب مىشود ، يا يك سجده يا تشهد را فراموش نمايد ، لازم نيست پس از نماز سجده سهو يا قضاى سجده وتشهد را بجا آورد . ( مسأله 1168 ) : هر گاه شك كند كه نماز مستحبى را خوانده يا نه ، چنانچه آن نماز مانند نماز جعفر طيار وقت معين ندارد ، بنا بگذارد كه نخوانده است ، وهمچنين است اگر مانند نافله يوميه وقت معين دارد وپيش از گذشتن وقت شك كند كه آن را خوانده يا نه . ولى اگر پس از گذشتن وقت شك كند كه خوانده است يا نه ، به شك خود اعتنا نكند . شكهاى صحيح ( مسأله 1169 ) : در نه صورت اگر در شماره ركعتهاى نماز چهار ركعتي شك كند ، بايد فورى فكر نمايد ، پس اگر يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا كرد ، همان طرف را بگيرد ونماز را تمام كند ، وگر نه ، به دستورهائى كه گفته مىشود عمل نمايد ، وآن نه صورت از اين قرار است : أول : آن كه پس از سر برداشتن از سجده دوم شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، بايد بنا بگذارد كه سه ركعت خوانده است ويك ركعت ديگر بخواند ونماز را تمام كند ، وپس از نماز بنابر احتياط واجب يك ركعت نماز احتياط ايستاده بخواند . دوم : شك بين دو وچهار پس از سر برداشتن از سجده دوم كه بايد بنا را بگذارد كه چهار ركعت خوانده ونماز را تمام كند ، وپس از نماز دو ركعت نماز احتياط ايستاده بخواند . سوم : شك بين دو وسه وچهار پس از سر برداشتن از سجده دوم كه بايد بنا