شرعى آن واضح است علامه ره بوجوب عقلى اكتفا فرموده و بايد آن را به سپارنده امانت باز گردانيد يا به وارثان او اگر خودش زنده نباشد ، و اگر سپارنده غاصب باشد بايد به مالك اصلى برساند اگر بشناسد و اگر نشناسد در حكم لقطه است اگر خواهد صدقه بدهد و الا نگاه دارد مگر آن كه مال غصبى با مال خود غاصب آميخته شده باشد كه بايد به سپارنده امانت برگرداند مانند امانتداران اموال ظالم و كفار حربى كه حفظ آبروى مسلمانى و حرمت ديندارى و فضيلت تقوى بر آنان واجب است تا معاندين بدين بدبين نشوند اگر ميان دو طرف اختلاف افتد و امانت دار دعوى تلف كند قول او پذيرفته است همچنين در اين كه تفريط نكرده يا مال را به سپارنده باز گردانده و هم در اين كه قيمتش بر فرض ضمان چه بوده است و اگر مالك منكر وديعه باشد و بگويد به او قرض دادم و اكنون كه تلف شده دين است بر ذمه او قول مالك مقدم است مالى كه صاحب آن به كسى سپارد امانت مالكيه گويند و همچنين هر مالى كه باذن او در تصرف كسى باشد و اگر بى