فصل دويم - در ذبح و تذكيه كلمه صيد يعنى شكار خاص حيوان رمنده است و تذكيه خاص حيوان رام و شرط است كشنده حيوان مسلمان باشد يا در حكم مسلمان مانند فرزند نابالغ وى و اگر ذمى يا ناصبى حيوانى بكشند حلال نيست . اهل سنت ذبحشان حلال است چون مسلمانند بعضى پندارند آيه * ( وَطَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ ) * دلالت دارد بر آن كه ذبح يهود و نصارى حلال است اما اين سخن صحيح نيست زيرا كه مراد نوع طعام است مثل گوسفند و گاو چنان كه « وَطَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ » خبر از نوع است و گر نه آنها ذبيحه ما را نمىخورند بايد آلت ذبح آهن باشد و اگر يافت نشود هر چه رگها را ببرد كافى است . واجب است مرى يعنى راه خوراك و دو رگ زننده دو طرف گردن و حلقوم يعنى راه نفس بريده شود . در شتر كافى است