معتبر نشمرد يا حمل بر تنزيه كرد و چون فقهاى ديگر پدر شير خوار را بر فرزند دايه و شوهر او حرام مىدانند در اين يك مسأله بايد احتياط كنيم و اگر مادر زن فرزند داماد خود را شير داد داماد زن خود را طلاق گويد و از او جدا شود احتياطا اما حكم به حرمت آن به علت حسن ظن عظيم ما به بزرگان علماى دين است نه روايات چون روايتى كه بدانيم مفاد و لوازم آن مطابق قواعد مذهب صحيح نيست نسبت آن بائمه عليهم السلام نتوان داد مانند رواياتى كه در سهو نبى صلى الله عليه و آله يا تحريف قرآن يا اين كه ماه رمضان هر گز از سى روز كمتر نمىشود يا شراب پاك است گر چه بسيار باشد و به اسناد از ثقات نقل شده اما يقينا راويان در آن سهو كرده‌اند چون از خطا معصوم نبودند اگر مادر رضاعى كسى زوجه صغير او را شير دهد زوجه صغير بر آن كس حرام مىشود زيرا كه خواهر رضاعى او مىگردد البته بمذهب علامه با اتحاد فحل يعنى از همان شوهر كه پسر را شير داده است زوجه صغيره او را نيز شير داده باشد اما فرزندان رضاعى مادر نسبى و خواهر نسبى و زن پدر نسبى و زن برادر نسبى هم اگر زوجه صغيره انسان را شير دهند زوجه حرام مىشود . مادر مادر رضاعى انسان بر او حرام نيست يعنى دايه دايه هر چند در نسب مادر مادر حرام است چون دو رضاع به دو فحل است و شيخ طبرسى حرام دانسته است و در مجمع البيان تصريح كرده چنان كه در صفحه ( 517 ) گفتيم .