مؤمن وى و حافظان ودايع حكمت و ميراثهاى نبوت و خليفگان امت و منصوران به قدرت و مناعت و تأييد و غلبه تا خداى همه دين خويش را غلبه دهد و گرچه مشركان نخواهند . [ 1 ] » « امير مؤمنان از وضع گروهى از عامه خبر يافته كه در دين خويش به شبهه افتاده‌اند و اعتقادشان تباهى گرفته و به غلبهء هوس در عصبيتى افتاده‌اند كه بى معرفت و تأمل از آن سخن كرده‌اند و بدون برهان و بصيرت از خاندان ضلالت تبعيت كرده‌اند و از سنتهاى متبع به هوسهاى مبتدع رفته‌اند كه خداى عز و جل فرموده : « * ( وَمن أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواه بِغَيْرِ هُدىً من الله إِنَّ الله لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ 28 : 50 ) * [ 2 ] . » « يعنى : ستمگرتر از آنكه هوس خويش را بدون هدايت خدا پيروى كند كيست كه خدا گروه ستمكاران را هدايت نمىكند . از جماعت برون شده‌اند و سوى فتنه شتاب آورده‌اند و تفرقه و اختلاف را برگزيده‌اند و با كسى كه خداى روشنى را از او برگرفته و از عصمت خدا بريده و از دين برونش كرده و لعنت وى را واجب كرده ، دوستى آورده‌اند و يكى از بنى اميه ، شجرهء ملعون ، را كه خدايش حقير شمرده و كارش را سست كرده و به زبونى انداخته بزرگ مىدارند ، و با كسى از خاندان بركت و رحمت كه خدايشان به وسيلهء وى از هلاكت نجات داده و نعمتشان داده مخالفت آورده‌اند . خداى عز و جل فرموده : « * ( يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِه من يَشاءُ وَالله ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ 2 : 105 ) * [ 3 ] . » « يعنى : هر كه را خواهد خاص رحمت خود كند و خدا داراى كرمى بزرگ است . « امير مؤمنان آنچه را شنيده بود سخت بزرگ دانست و چنان ديد كه خود - دارى از انكار آن موجب حرج در دين است و تباهى مسلمانانى كه خداى

--> [ 1 ] لِيُظْهِرَه عَلَى الدِّينِ كُلِّه وَلَوْ كَرِه الْمُشْرِكُونَ 9 : 33 . سورهء توبه آيهء 32 . [ 2 ] سورهء قصص ( 28 ) آيهء 50 . [ 3 ] سورهء آل عمران ( 3 ) آيه 22 .