بسم الله الرحمن الرحيم سخن از خبر حادثاتى كه به سال دويست و بيست و ششم بود از جمله آن بود كه على بن اسحاق كه در دمشق عامل كمكها بود ، از جانب صول - ارتكين به رجاء بن ابى ضحاك تاخت كه عامل خراج بود و او را بكشت و خويشتن را به وسواس زد . آنگاه احمد بن ابى دواد در بارهء او سخن كرد كه از محبس آزاد شد . و چنان بود كه حسن به رجاء وى را در راه سامرا مىديد . بحترى طايى در اين باب شعرى گفت به اين مضمون : « على بن اسحاق با قتلى كه كرد « شگفتىهاى غرور را كه در حسن بود ببرد « اما وقتى بپاخاست « همانند ابن حجر و برادر كليبى « يا سيف بن ذى يزن نبود .