در همين سال محمد بن على را از بغداد به سامرا بردند با جمعى از طالبيان كه ابو احمد ، محمد بن جعفر علوى ، ( 370 از آن جمله بود . ابو هاشم داود بن قاسم جعفرى را نيز با آنها ببردند و اين هشت روز رفته از شعبان همين سال بود . سخن از اينكه چرا محمد بن على و ديگر طالبيان را از بغداد به سامرا بردند ؟ چنان كه گفته‌اند سبب آن بود كه يكى از طالبيان با جمعى از سپاهيان و شاكريان از بغداد به ناحيه كوفه رفته بود . در آن روزگار كوفه و سواد آن جزو عمل ابى الساج بود كه در بغداد بود و ابن طاهر با وى سخن داشت كه سوى رى رود . چون ابن طاهر خبر يافت كه مرد طالبى از بغداد به ناحيه كوفه رفته به ابو الساج گفت كه سوى عمل خويش به كوفه رود . و او نايب خويش عبد الرحمن را به كوفه فرستاد . پس از آن ابو الساج ، ابو هاشم جعفرى را با جمعى از طالبيان همراه وى در بغداد بديد كه با وى در بارهء آن طالبى كه سوى كوفه رفته بود سخن كردند . ابو الساج به آنها گفت : « به او بگوييد ، از من دورى گيرد كه او را نبينم . » وقتى عبد الرحمن نايب ابو الساج سوى كوفه شد و وارد آنجا شد سنگ به طرف وى انداختند تا وارد مسجد شد كه گمان بردند وى براى نبرد علوى آمده است . به آنها گفت : « من عامل نيستم ، بلكه يكى هستم كه مرا براى نبرد بدويان فرستاده‌اند . » كه از وى دست بداشتند و در كوفه بماند . و چنان بود كه معتز ، ابو احمد ، محمد بن جعفر طالبى ، را كه گفتم با جمعى از طالبيان به سامرا برده شد ، به ولايتدارى كوفه گماشته بود و اين از پس آن بود كه مزاحم بن خاقان آن مرد علوى را كه براى نبرد وى به كوفه رفته بود هزيمت كرده بود و از پيش به جاى خود ياد آن رفت . چنان كه گفته‌اند اين ابو احمد در نواحى كوفه تباهى كرد و مردم را آزار كرد و مالها و ملكهايشان را بگرفت . وقتى نايب ابو الساج در كوفه