اين كار را از روى يقين نكرده‌ام . » گويد : آنگاه فرود آمد و بر پله هاى منبر اين آيه را مىخواند : « و حيل بينهم و بين ما يشتهون كما فعل باشياعهم من قبل انهم كانوا فى شك مريب . » [ 1 ] يعنى : ميان ايشان و آن آرزو كه دارند حايل افكنند چنان كه با نظاير ايشان از پيش كرده‌اند كه آنها در شكى سخت بوده‌اند . گويد : منصور به هنگام كشته شدن ابو مسلم در مداين سخن كرد و گفت : « اى مردم از انس اطاعت بوحشت عصيان مرويد و در كار دغلى با امامان شتاب مياريد . زيرا هيچكس مكرى در خاطر نگيرد كه در آثار دست او يا كلمات گريخته از زبانش نمودار نشود و خداى آن را به امام وى ننمايد كه دين خويش را قوت دهد و حق خويش را و الا كند . ما حقوق شما را نمىكاهيم و حقى را كه اين دين بر شما دارد نمىكاهيم . هر كه بر سر جاى دكمهء اين پيراهن با ما منازعه كند با چيزى كه در اين نيام نهفته است او را پاره پاره مىكنيم . ابو مسلم با ما بيعت كرده بود و از كسان براى ما بيعت گرفته بود به شرط آنكه هر كه پيمان ما را بشكند خون خويش را مباح گيرد . آنگاه با ما پيمان شكنى كرد و چنان كه در بارهء ديگران به نفع ما حكم مىكرده بود در بارهء وى حكم كرديم ، رعايت حق وى مانع از آن نبود كه حق را بر ضد وى به پاى داريم . » منصور گويد : پدرم مىگفت كه از پدرم على بن عبد الله شنيدم كه مىگفت : « سروران دنيا سخاوتمندانند و سروران آخرت پيمبرانند . » ابراهيم بن عيسى گويد : منصور بر محمد بن جميل دبير خشم آورد ، اصل وى از ربذه بود بگفت تا وى را به رو در افكندند و چون حجت خويش را بگفت منصور دستور داد تا او را به پاى دارند آنگاه شلوار او را نگريست كه كتان بود و بگفت تا او را به رو

--> [ 1 ] سوره سبا آيه 53 / 54