« قبرى كه بهترين مردم روزگار را « به حرمت و خصال نيكو و كرامت « در خود دارد « مردى كه با عدالت ستم را « از ولايت ما ببرد « و حوادث بزرگ را « از پيش برداشت « و در بارهء آن بكوشيد « از راه اعتدال نگشت « و هرگز به بدى دهان نگشود « اگر پيش از او و از پس پيمبر « حوادث چيزى را « حرمت مىداشته بود « ترا حرمت داشته بودند « يا اگر كسى پيش از وى به سلامت مانده بود « دست كم او نيز به سلامت مىماند « ابراهيم را كه قربانىاى نكو بود « قربان كردند و روزگار وى « به سر رسيد « دليرى كه به خويشتن « بىغرور و بيم تسليم « با حادثات روبرو مىشد « شمشير در او افتاد و اى بسا