پس از آن سال چهل و نهم در آمد . سخن از حوادث سال چهل و نهم غزاى زمستانى مالك بن هبيره سكونى به سرزمين روم در اين سال بود . و نيز غزاى فضالة بن عبيد در جربه در همين سال بود كه زمستان را آنجا بود كه به دست وى گشوده شد و اسير بسيار از آنجا گرفت . غزاى تابستانى عبد الله بن كرز بجلى نيز در همين سال بود . در همين سال يزيد بن شجرهء رهاوى با مردم شام غزاى زمستانى دريا كرد . در همين سال عقبة بن نافع نيز با مردم مصر غزاى زمستانى دريا كرد . در همين سال يزيد بن معاويه غزاى روم كرد و تا قسطنطنيه رفت ابن عباس و ابن عمر و ابن زبير و ابو ايوب انصارى نيز با وى بودند . در همين سال ، به ماه ربيع الاول ، معاويه مروان بن حكم را از مدينه برداشت و به ماه ربيع الاخر و به قولى ربيع الاول سعيد بن عاص را امير مدينه كرد . همه ولايتدارى مروان در مدينه از جانب معاويه هشت سال و دو ماه بود . به گفتهء واقدى هنگام عزل مروان قضاى مدينه از جانب وى با عبد الله بن حارث بن نوفل بود و چون سعيد بن عاص ولايتدار شد او را از كار قضا برداشت و ابو سلمة بن عبد الرحمان بن عوف را به قضاوت گرفت . گويند در اين سال در كوفه طاعون آمد و مغيرة بن شعبه از طاعون گريخت و چون طاعون برفت به مغيره گفتند : « بهتر است به كوفه بازگردى . » و او سوى كوفه رفت و طاعون گرفت و درگذشت . گويند : مغيره به سال پنجاهم درگذشت و معاويه كوفه را نيز به قلمرو زياد پيوست . نخستين كس بود كه كوفه و بصره را با هم داشت .