داشته به بهشت رود . » ابو ايوب بنقل از على گويد : پيمبر صلى الله عليه و سلم از هيچ آيه اى كه نزول يافت همانند اين گفتار خدا عز و جل خوشدل نشد كه گويد : « * ( وَما أَصابَكُمْ من مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ 42 : 30 ) * » [ 1 ] يعنى : هر مصيبتى به شما رسد براى كارهايى است كه دستهايتان كرده و بسيارى را نيز ببخشد . و او صلى الله عليه و سلم گفت : « هر مصيبتى كه در دنيا براى مؤمن رخ دهد بسبب گناهى است و خدا از بيشتر آن در مىگذرد مصيبتى كه در دنيا به دو مىرسد كفاره و بخشش گناهان است كه به روز رستاخيز به سبب آن عقوبت نمىبيند و گناهانى را كه خدا عز و جل در دنيا بخشيده خدا بزرگتر از آن است كه عفو خويش را نديده گيرد . » غمخوارى على بر كشتگان جنگ و به خاك كردنشان و فراهم آوردن لوازم اردو و فرستادن آن سوى بصره محمد گويد : على سه روز در اردوگاه خويش بود و به بصره نرفت . كسان را سوى مردگانشان فرستاد كه برفتند و بدفن آنها پرداختند . على با آنها بر كشتگان گذر كرد و چون بنزد كعب بن سور رسيد گفت : « شما مىگفتيد سفيهان قوم با آنها آمده‌اند ولى اين كه مىبينيد عالم است » و چون بر عبد الرحمان بن عتاب گذر كرد گفت : « اين سرور قوم بود كه بر او گرد مىآمدند » مقصود اين بود كه جماعت دربارهء او همسخن شده بودند و پيشواى نمازش كرده بودند . گويد : بدينسان على بر هر مرد شايسته اى مىگذشت مىگفت : « پنداشته‌اند كه

--> [ 1 ] سوره شورى 42 آيه 29