على و زبير بيرون شدند و در حليفه به زن رسيدند و او را از مركب فرود آوردند و بارش را بگشتند و چيزى نيافتند . على بن ابى طالب به دو گفت : « قسم مىخورم كه پيمبر خدا دروغ نگفته و ما دروغ نمىگوييم يا نامه را به من بده يا ترا ميگرديم . » و چون آن زن سختى او را بديد گفت : « به يكسو رو . » على به يكسو رفت و او گيسوان خود را بگشود و نامه را برون آورد و تسليم كرد كه پيش پيمبر آورد و او صلى الله عليه و سلم حاطب را بخواست و گفت : « چرا اين كار را كردى ؟ » حاطب گفت : « اى پيمبر خداى ، من به خدا و رسول وى ايمان دارم و تغيير نيافته‌ام و اعتقاد نگردانيده‌ام ولى مرا در ميان قرشيان ريشه و عشيره نيست و پيش آنها زن و فرزند دارم ، به اين سبب خواستم پيش قرشيان جايى داشته باشم . » عمر بن خطاب كه آنجا بود گفت : « اى پيمبر خدا بگذار تا گردنش بزنم كه منافقى كرده است . » پيمبر گفت : « اى عمر چه مىدانى شايد خدا عز و جل به اهل بدر نگريست و گفت : هر چه خواهيد كنيد كه شما را بخشيده‌ام . » و خدا دربارهء حاطب اين آيات را نازل فرمود : « * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ من الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّه رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في سَبِيلِي وَابْتِغاءَ مَرْضاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَما أَعْلَنْتُمْ وَمن يَفْعَلْه مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ . إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْداءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ . لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحامُكُمْ وَلا أَوْلادُكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَالله بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ . قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في إِبْراهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَه إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ من دُونِ الله كَفَرْنا بِكُمْ وَبَدا بَيْنَنا وَبَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّه وَحْدَه إِلَّا قَوْلَ إِبْراهِيمَ لأَبِيه ) *