عبد الله بن ابى حدرد گويد : پيمبر ما را سوى اضم فرستاد و با تنى چند از مسلمانان و از جمله ابو قتاده حارث بن ربعى و محلم بن جثامه ليثى برفتيم و چون به درهء اضم رسيديم ، و اين پيش از فتح مكه بود ، عامر بن اضبط اشجعى بر ما گذشت كه بر شتر خويش بود و خرده كالايى با يك مشك شير همراه داشت ، و سلام مسلمانى گفت و ما دست از او بداشتيم . اما محلم بن جثامه ليثى به سبب كينه اى كه از پيش در ميان بوده بود به دو حمله برد و خونش بريخت و شتر و خرده كالاى او را بگرفت و چون پيش پيمبر بازگشتيم و ماجرا را با وى بگفتيم اين آيهء قرآن دربارهء ما نازل شد : « * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ في سَبِيلِ الله فَتَبَيَّنُوا وَلا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا فَعِنْدَ الله مَغانِمُ كَثِيرَةٌ كَذلِكَ كُنْتُمْ من قَبْلُ فَمَنَّ الله عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوا إِنَّ الله كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً 4 : 94 ) * . » [ 1 ] يعنى : شما كه ايمان داريد ، چون در راه خدا زمين مىسپريد به تحقيق پردازيد ، به آن كس كه سلام به شما عرضه مىكند نگوييد مؤمن نيستى كه لوازم زندگى دنيا جوييد كه نزد خدا غنيمتهاى بسيار هست ، شما نيز از اين پيش چنين بوديد و خدا بر شما منت نهاد ، پس به تحقيق پردازيد كه خدا از آنچه مىكنيد آگاهست . به گفتهء واقدى پيمبر اين گروه را در ماه رمضان هنگامى كه براى فتح مكه مىرفت فرستاد و هشت كس بودند . سخن از غزاى موته . ابن اسحاق گويد : وقتى پيمبر از خيبر به مدينه بازگشت ، دو ماه ربيع را آنجا

--> [ 1 ] نساء : 94