و نخستين كس از آنها كه در ايام ملوك الطوائف به شاهى رسيد مالك بن فهم بود و مقر وى در حدود انبار بود و چون مالك بمرد برادرش عمرو بن فهم شاه شد و چون عمرو بمرد جذيمة الابرش بن مالك بن فهم بن غانم بن دوس ازدى شاهى يافت . ابن كلبى گويد دنبالهء نسب وى چنين بود : دوس بن عدنان بن عبد الله بن نصر بن زهران بن كعب بن حارث بن كعب بن عبد الله بن مالك بن نصر بن ازد بن غوث بن مالك بن زيد بن كهلان بن سبا . گويد بقولى جذيمة الابرش از عربان عاربهء قديم ، از بنى و بار بن اميم بن لوذ بن سام بن نوح بود و جذيمه به راى و تدبير و دليرى و دور انديشى از همه شاهان عرب سر بود و نخستين كس بود كه شاهى سرزمين عراق داشت و عرب را به خويشتن پيوست و با سپاه به جنگ رفت . وى برص داشت و عربان نخواستند بصراحت از برص وى سخن آرند و او را جذيمه روشن يا جذيمه ابرش گفتند و ابرش يعنى دو رنگ . قلمرو جذيمه ما بين حيره و انبار و بقه و هيت و اطراف آن و عين التمر و حدود دشت تا غمير و قطقطانه و خفيه و مجاور آن بود و خراج به وى مىرسيد و كسان به نزد وى مىشدند . وى در ناحيهء جو و اطراف آن به قوم طسم و جديس حمله برد و به حسان بن تبع اسعد بن ابى كرب بر خورد كه در يمامه به طسم و جديس حمله برده بود و جذيمه با سپاه خود بازگشت و سپاه تبع به دسته اى از فرستادگان جذيمه دست يافتند و نابودشان كردند و جذيمه در اين باب شعرى سوزناك گفت : شاعر جاهلى دربارهء پيكارهاى وى با اقوام كهن و عربان عاربه و غارتها كه كرد گويد : « جذيمه در يبرين مقر دارد . « و همه چيزها را كه عاد به روزگار خود داشت .