جز به هند يافت نشود از آنجاست . بعضى نيز گفته‌اند كه خداى از ميوه هاى بهشت به او داد و ميوه هاى ما از آن ميوه هاست . ذكر گويندهء اين سخن : از اشعرى روايت كرده‌اند كه گفت : « وقتى خداى تبارك و تعالى آدم را از بهشت بيرون كرد از ميوه هاى بهشت به دو داد و صنعت همه چيز را به دو آموخت و اين ميوه هاى شما از ميوه هاى بهشت است با اين تفاوت كه اين تغيير مىكند و آن تغيير نميكند . سخن در اينكه اصل بوى خوش در هند از آنجاست كه آدم بوى خوش خود را به درختان آنجا داده است . از ابن عباس روايت كرده‌اند كه آدم عليه السلام بوى بهشت را با خود به زمين آورد و درختان و دره ها بوى بهشت گرفت و همه چيزها پر از بوى خوش شد و حجر الاسود را نيز آورد كه از برف سپيدتر بود و عصاى موسى را كه از مورد بود و چون قامت موسى ده ذراع طول داشت ، و كندر و سدر . پس از آن سندان و مطرقه و كاز نيز براى او نازل شد و هنگامى كه آدم بر كوه فرود آمد ميله اى آهنين ديد كه بر كوه روييده بود و گفت اين از اين است و درختان كهن و خشك را با مطرقه مىشكست . سپس آتش بر آن افروخت كه ذوب شد و نخستين چيزى كه بساخت يك كارد بود كه با آن كار مىكرد آنگاه تنورى بساخت و همان بود كه نوح به ميراث برد و همان بود كه هنگام عذاب طوفان فوران كرد و هنگامى كه آدم فرود آمد سرش بر آسمان مىساييد