ص 673 ، س 6 : نام صاحب شرط عمرو عاص ، كه به نماز بامدادين رفت از سوى او ، در نسخه هاى ما ( اساس و فا ) سهل بن عمرو العامرى آمده است ، و در دو نسخهء ص و صب : خارجه . در متن تاريخ طبرى ( ج 6 ، ص 3465 ) ، خارجة بن حذافة از بنى عامر صاحب شرط عمرو عاص ، خوانده شده است . در الكامل ( ج 3 ، ص 394 ) ، خارجة بن ابى حبيبه آمده است ، و نيز در تاريخ يعقوبى ( ترجمه ، ج 2 ، ص 138 ) : خارجة بن حذافه . ص 676 : دربارهء نسب على ع و فرزندان و سيرت او ، متن تاريخ طبرى ديده شود ( ج 6 ، صص 3470 به بعد ) ، و نيز ترجمهء آن ( ج 6 ، صص 2695 به بعد ) ، نيز ر . ك : ترجمهء تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 139 . ص 680 ، س 19 : در متن ما شش تن را از داهيان عرب مىخواند ولى هفت تن را نام مىبرد : قيس بن سعد بن عباده ، عبد الله بن بديل ، عبد الله بن عبّاس - و اين هر سه شيعت على بودند - و معاويه و عمرو بن العاص ، و مغيرة بن شعبه و زياد بن ابيه ! در متن تاريخ طبرى ( ج 7 ، ص 8 ) « ذوو راى العرب و مكيدتهم » پنج تن را ياد مىكند : « معاوية بن ابى سفيان و عمرو بن العاص و المغيرة بن شعبة و قيس بن سعد ، و من المهاجرين عبد الله بن بديل الخزاعى . . . » و مىنويسد : قيس و ابن بديل با على بودند . از اين نوشته بر مىآيد كه در متن طبرى نامى از زياد و عبد الله بن عبّاس نيست ! در الكامل هم ( ج 3 ، صص 409 - 408 ) ابن اثير - كه عموما ناقل بى ابتكار طبرى است - همين پنج تن بر شمردهء طبرى را نام مىبرد . عبارت ابن اثير چنين است : « و كانوا يعدّون دهاة الناس حين ثارت الفتنة خمسة يقال انهم ذوو رأى العرب و مكيدتهم : معاويه ، و عمرو ، و المغيرة بن شعبة ، و قيس بن سعد ، و عبد الله بن بديل الخزاعى . . . » . ص 682 ، س 5 : فرستادهء عبد الله عامر به خراسان در متن ما به صورت « بشر بن اهتم » آمده است كه بى گمان نادرست است . در متن تاريخ طبرى ( ج 7 ، ص 17 ) و كامل ابن اثير ( ج 3 ، ص 417 ) ، اين فرستاده قيس بن هيثم سلمى خوانده شده است . ص 684 ، س 4 : سال مرگ امام حسن در متن ما بر مبناى نسخه هاى مورد استناد - نسخه هاى اساس و فا و