كنده . . . » راست آن است كه « معاوية بن كنده » نام كس نيست ، و نام قبيله اى است . عبارت تاريخ طبرى و عبارت الكامل گويا است : « . . . و استعمل على اعمال حضرموت على السكاسك و السكون عكّاشة بن ثور و على بنى معاوية بن كنده عبد الله او المهاجر فاشتكى فلم يذهب حتّى وجّهه ابو بكر . . . » ( تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 1853 ) در الكامل ( ج 2 ، ص 336 ) عبارت همانند عبارت طبرى است . ص 354 ، س 4 : « قيس بن عبد يغوث بن المكشوح و هو ممن شرك في قتل الاسود العنسى و يرد ذكره مستوفى فى قيس بن المكشوح فهو به اشهر اخرجه هاهنا ابو موسى » ( اسد الغابه ، ج 4 ، ص 222 ) . « قيس بن المكشوح ابو شدّاد و اختلف فى اسم ابيه فقيل عبد يغوث و قيل هبيرة بن هلال و هو الاكثر و قيل اسمه عبد يغوث بن هبيرة بن هلال بن الحارث . . . قيل له صحبة و قيل لا صحبة له باللقاء و الرؤية و قيل لم يسلم الَّا فى ايّام ابى بكر و قيل في ايّام عمر و هو الَّذى اعان على قتل الاسود العنسى مع فيروز فقتله الاسود يدل على اسلامه في حياة رسول الله صلعم و كان فارس مذحج . . . و شهد مع النعمان بن مقرن نهاوند ثم قتل بصفين مع على و كان فارسا به طلا شاعرا و هو ابن اخت عمرو بن معدى كرب . . . » ( همان ، ج 4 ، ص 227 ، و نيز الاعلام ، ج 6 ، ص 61 ) . ص 354 ، س 6 : « زادويه » ، را تاريخ طبرى ( ج 4 ، ص 1855 ) و اسد الغابه ( ج 2 ، ص 129 ) « داذويه » آورده است . در نسخهء فب ( برگ 110 ) « دادبه » آمده . ص 358 ، س 7 : در نسخه هاى ما بنادرست « طليحة بن اسيد » آمده بود كه با مراجعه به منابع و نسخهء فا اصلاح كردم . وى ، طليحة بن خويلد بن نوفل . . . الاسدى است كه به سال نهم اسلام آورد و سپس مرتد شد و دعوى نبوّت كرد و زكات از مردم برداشت . ابو بكر در اوايل سال دوازدهم خالد بن وليد را به دفع او فرستاد . طليحه پس از نبرد فرارى گشت ، و سپس به اسلام باز گرديد . ( اسد الغابه ، ج 3 ، ص 66 ) ص 359 ، س 7 - 6 : متن حديث در فيض القدير شرح جامع الصغير ( ج 2 ، صص 89 - 188 ) چنين است :