نيست . « كه » مىنويسد و « كى » ، « دال و ذال » را كمتر يكسان مىنگارد و بيشتر رعايت مىكند ، « ج و چ » را به يك نقطه مىنويسد و « ب و پ » را ، « كژ » مىنويسد و « ك و گ » را همانند ، « چنانك » مىنويسد و « آنك » و « آنج » ، بر سر « ى » گاه دو نقطه مىگذارد : « نيمى » ، « راستىّ » « همى فرستم » ، كسرهء اضافه را به صورت « ى » مىنويسد : « ناحيتى عراق » ، « چرخى زنان » . ويژگى ديگرى در اين نسخه نديده ام كه شايان ذكر باشد . اين نسخه از ترجمهء تاريخنامهء طبرى با مقدمه اى به زبان تازى آغاز مىشود : « قال محمد بن جرير الطبرى فى خطبة الكتاب الحمد للَّه العلى الاعلى الولى الاولى الوفى الاوفى ذى الاسماء الحسنى و الصفات العلى . . . » پايان آن را نيز در بالا آورده ام . اين نسخه را كه اساس قرار دادم و بخش اسلام آن - « ذكر انساب پيغمبر ( ص ) . . . » - از برگ 160 آغاز مىشود ، به خلافت « المسترشد باللَّه » مىكشد . پيدا است كه كار تاريخ محمد ابن جرير طبرى به 302 پايان يافته بوده است ، و روزگار ابو على محمد بن محمد بلعمى نيز به 363 ه . ق يا به 383 ، سرآمده . اين همه الحاقها ناگزير به سنه هاى بعد روى داده است . گفتنى است كه در آخرين صفحهء باز ماندهء نسخهء اساس كه به خط اصل نسخه است و پس از برگ b 353 ، خط آن تغيير مىكند و شيوهء كتابت از نسخ به نستعليق بدل مىشود ، سخن از « خلافت الواثق باللَّه » مىرود . و « واثق » به سال 227 ه . ق به خلافت رسيد و به سال 232 در گذشت . آيا مىتوان منقولات پس از خلافت « الواثق بالله » را الحاقى شمرد ؟ خدا مىداند . نسخهء « فا » دربارهء اين نسخه ، آنچه در فهرست ميكروفيلمهاى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، تأليف استاد محمد تقى دانش پژوه آمده است چنين است : ف 1535 ، فاتح ، ش 4285 ، نوشتهء احمد بن النجم الخطاط الاخلاطى در چاشتگاه روز يكشنبه 1 شوال 702 ، در 368 گ ، در هفت مجلد . ( استورى 1 : 62 ) . اين نسخه نيز به خط نسخ است . شمار سطرهاى آن 29 است و شيوهء كتابت آن همانند