پيغمبر عليه السّلام ياران را گرد كرد و گفت : بو سفيان كاروان از راه ببرد و بجهانيد و لشكر قريش از مكّه بيرون آمدند . ياران پيغمبر تافته شدند و پيغمبر گفت : غم مداريد كه خداى تعالى ما را نصرت وعده كرده است بر همه مال ايشان يا بر كاروان يا بر لشكر . ياران گفتند : يا رسول الله ، دعا كن تا بر كاروان نصرت دهد كه آسانتر بود و حرب كمتر بود و ما همه ناساخته بيرون آمديم بى سلاح . خداى عزّ و جلّ آيت فرستاد و گفت : قوله تعالى ، * ( وَإِذْ يَعِدُكُمُ الله إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّها لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَيُرِيدُ الله أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِه وَيَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرِينَ ، لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَيُبْطِلَ الْباطِلَ وَلَوْ كَرِه الْمُجْرِمُونَ . 8 : 7 - 8 ) * گفت : اگر شما را خداى عزّ و جلّ وعده كرد كه بر يك گروه شما را نصرت دهم ، و شما آن خواستيد كه آسانتر بود ، و خداى عزّ و جلّ آن خواست كه دين را نصرت كند و حقّ ظاهر شود . پس چون بو سفيان بر راه بر سه منزلى مكّه بشنيد كه لشكر گذشت و سوى مدينه شد ، و پسرانش با سپاه بودند ، هم از آنجا كس فرستاد سوى لشكر و مهتران و گفتا اگر از بهر خواستهء خويش بيرون آمديد ، خواسته به سلامت برست و من به مكّه شدم ، باز گرديد تا حرب و خون ريختن نبود كه هر كه با محمّد است همه اهل بيت و خويشان مااند و ما را به خون ايشان حاجت نيست . چون رسول بو سفيان برسيد ، لشكر به جحفه فرود آمده بودند بر سه منزلى بدر . پس كافران اختلاف كردند . گروهى گفتند برويم ، و گروهى گفتند نرويم ، و عتبة بن ربيعه خواست كه بازگردد و مردمان را گفتا باز بايد گشتن . بو جهل گفت : به خداى كه باز نگرديم تا به چاههاى بدر نشويم ، و آنجا همه مىنخوريم و ده روز بباشيم تا دزدان مدينه از ما برمند و خبر اين لشكر در همه عرب برود و همه عرب از ما بترسند ، و نيز كس از پس كاروان ما نيارد رفتن . و عامر حضرمى را گفت : تو خليفهء عتبه اى و ما همى به طلب خون برادرت مىشويم و عتبه باز خواهد گشتن ، او را بگوى تا باز نگردد ، پس اگر باز گردد ، تو عهد و سوگند خويش از عتبه و بنى [ عبد ] الشّمس بگسل و از ايشان بيزار شو ، و سوى بنى مخزوم گراى به قبيلهء من تا من با بنى مخزوم بروم و خون برادرت طلب كنم . عامر سوى عتبه آمد و اين