به وقت وى مردى مردانه تر از وى نبود ، و به گونه چرده بود و به بالا دراز و به تن خشك بود ، از بهر اين او را به لقب چوبين گفتندى ، و گروهى گفتند كه او را شوبين خواندندى نه چوبين . و اصل اين شوبين آن بود كه به خردگى به حرب شده بود به در رى ، مردى را ضربتى زده بود و از سر تا كوههء زين فرود آورده ، و مردمان به نظارهء وى همى آمدند و مر يك ديگر را گفتندى : شو بين آن ضربت ! پس او را اين لقب كردند ، و اين شوبين درستتر است . و اندر همه ملوك عجم دو ملك را به مردى و مبارزت نام بردند : يكى بهرام گور و ديگر بهرام شوبين . و نو شروان بهرام شوبين را از رى بياورده بود و ملك ارمينيه و آذربايگان او را داده ، و او اسپهبد و مرزبان رى بود ، و جبال و جرجان و طبرستان اين همه به دو داده بود و او را به ارمينيه فرستاده . چون هرمز بنشست ، همان مملكت به بهرام بگذاشت ، مردمان گفتند : اين حرب را جز شوبين نشايد . هرمز گفت : امروز باز گرديد تا من بنگرم . ديگر روز همه را باز گرد كرد ، هم نام بهرام بردند و گفتند جز وى نشايد .