كه در اين كتاب ديده شد از قبيل ( جميد الاول ) بجاى ( جميدى الاولى ) و ( ذو الحجّه ) در مورد جرّ و ( با جعفر ) در حال رفع و جر ( قضيّت ) بجاى قضاوت و ( تقرّب ) بمعنى مقاربت و ( بلاغت ) و ( بلاغ ) بجاى بلوغ و ( گوى ) و ( جاى ) و امثال آنها بجاى ( گوئى ) و ( جائى ) و ( مليكه ) بجاى ملائكه و ( مصطفا ) بجاى مصطفى ، و ( مائتين ) بجاى مائتين و ( چه ) بجاى چو و ( زانچه ) بجاى از آنكه و سواى اينها كه چون مكرر شده بود نخواستيم تصرفى در عبارات كتاب كرده باشيم و نيز مشكل بود در هر صفحه چند راده نهاده و املاى اصل را توضيح داد - منجمله لفظ ( مائتين ) كه از سنهء دويست تا سيصد هجرى همه جا عوض ( مأتين ) آورده و ما هم آن را بدليل مذكور در فوق به حال خود گذارديم ، و نيز در تمام كتاب عوض ياء اضافه كه بعد از الف در آيد يائى كوچك به شكل همزه در آورده است ، كه همان ياء خوانده ميشده است و ما آن را به حال خود گذاشتيم و همچنين هر جا ياء نكره بعد از لغات يائى يا واوى مانند ( جاى ) و ( خداى ) و ( سوى ) و غيره آيد زيادتر از يك يا نوشته نميشود مثلا بجاى ( جائى ) مينويسد ( جاى ) و عوض ( خدائى ) مينويسد خداى و بجاى ( سوئى ) سوى . ديگر : ايراد بجاى اراده و واجب عوض مواجب ، ويرگه بجاى جرگه . و ( امير حرس ) كه گويا امير جرس باشد ( ؟ ) 7 - رسم الخط كتاب : با آنكه بقرينهء كاغذ و مركب و شيوهء خط بايستى اين نسخه در اواسط قرن هشتم يا لا اقل در اوايل قرن نهم نوشته شده باشد معذلك رسم الخط آن با اغلب نسخ قديم متفاوتست - يعنى در همان حال كه در پارهء موارد نشانهء رسم الخط كهنه در آن پيداست ، در جاى ديگر خلاف آن را نشان ميدهد و ما بدون داخل شدن بتحقيق اين معنى ذيلا رسم الخط مزبور را شرح ميدهيم : بى و به بجاى : به كى و كه » : كه ب » » : پ