طنز را ياد كرده بود [ 1 ] . رفتن يعقوب بكرمان و فارس بازگشتيم بحديث رفتن يعقوب سوى پارس و كرمان ، عزيز بن عبد الله را روز شنبه هشت روز باقى از ذى الحجّه سنة اربع و خمسين و مائتى خليفت كرد ، هم اندرين روز برفت سوى كرمان ، چون به بم رسيد اسماعيل بن موسى كه ملجاء همه خوارج بود كه از عرب آمده بودند با يعقوب حرب كرد ، او را اسير كرد يعقوب ، و هر چه از ياران او به كار زار كشته شده بودند ، يا نه اسير كرد ، و ز آنجا بكرمان شد و عامل كرمان على بن الحسين بن قريش بود ، طوق بن المغلس [ 2 ] را بحرب يعقوب فرستاد . چون لشگر برابر گشت حربى صعب كردند و از هر ، طوق را اندر ميان معركه بكمند بگرفت و اسير كرد و سپاه او هزيمت كردند ، و باز زنهار خواستند ، زنهار دادشان ، چون على بن الحسين بشنيد بشيراز شد ، و على بن الحسين هر چند بتوانست لشگرها جمع كرد و كفجان [ 3 ] را با خويشتن يار كرد و بنزديك شيراز پيش آمد يعقوب را ، و حربهاء سخت كردند ،

--> [ 1 ] اعراب كلمات فارسى را از روى تلميح در شعر آورده‌اند چنان كه در كتاب ( البيان و التبيين ج 1 ص 109 ) فصلى در ذيل اين كلام : « و قد يتلمح الأعرابى بان يدخل فى شعره شيئا من كلام الفارسيه . . . » ذكر كرده و اشعارى از عمانى و غيره آورده و ميگويد : و مثل هذا موجود فى شعر العذافر الكندى ، و يجوز ايضا ان يكون الشعر مثل شعر الحر و شاذ ، و اسود بن ابى كريمه ، كما قال يزيد بن مفرغ ، آبست و نبيذ است . . . الخ . . . و قال اسود بن ابى كريمه : لزم الغرّام ثوبى * بكرة فى يوم سبت فتمايلت عليهم * ميل زنگى بمست الى آخر . . . يا ملمع يا به طرز تلميح شعراى عرب فارسى گفته‌اند ولى هيچكدام بقول مورخ ( طنز را ) نبوده است بل ( تلميح و ظرافت را ) بوده ! [ 2 ] المفلس هم خوانده مىشود و طبرى ويرا « طوق بن المغلس - بضم ميم و فتح لام مشدد و نيز فتح ميم و سكون عين و كسر لام » ضبط كرده ( طبرى چاپ ليدن جلد سوم از حلقه سوم ص 1698 ) [ 3 ] كفچ و كوفچ و قفص و كوچ طايفه‌اى بوده است مترادف بلوچ كه بقول ناصر خسرو علوى بكتاب و رسولى ايمان نداشته و از ايشان جز شر هيچ نيامده . . . الخ ( كتاب وجه دين چاپ برلن ص 54 ) و براى مزيد اطلاعات رجوع شود بمعجم البلدان ياقوت ( مادة قفص ) .