السبزواري في سبزوار ، ملك نسخة من كتاب " الأسفار " في سنة 1320 وكتب على أوائلها قيودا وحواشي دالة على تبحره في المعقول ، وهو أديب شاعر بالفارسية يسلك في شعره مسالك العرفاء ، ولعله كان يتخلص في شعره ب‍ " أطوار " ، ومن شعره قوله : از درد وغمت اگر خروشان شد مى * ورانكه ز شور باده جوشان شد مى كي راه بخمى به مرامي دادى * چون همدم ويار مى فروشان شد مى وقال : خواهم صنمي ساده به دام اندازم * در نرد محبتش دل ودين بازم بوسم لبش ونوش كنم جام شراب * آن جام همين باشد واين آغازم وقال : بر درد تو دلبر از مرهم توبه * ور پى تو دمى زدم از ان دم توبه ورانكه پشيمان شدم از كرده ء خويش * گفتم كه گنه كارم از ان هم توبه وقال : نارفته به راه عاشقى كامى چند * ناخورده ز باده صفا جامى چند از فقر زنند لاف هر شام وسحر * بد نام كننده نكو نامى چند وقال : زندام كه ز نيستى بهست آمده أم * سر مست وخراب ومى پرست آمده أم گفتند بروز مستيم پاى نبود * زان است كه من دست بدست آمده أم وقال : آن مى خواهم كه سينه أم طور كند * در راه خدا ز هستيم دور كند هر مرده دلى كه بنگرد بر جامش * از وجد وطرب جهان پر از شور كند وقال :