زانو و دو ابهام پا ، و اما نهادن بينى بر خاك مستحبّ است « 1 » . و از كتاب خرائج و جرائح از محمد بن فضل هاشمى ، از حضرت رضا ( ع ) روايت شده كه آن جناب نظر كرد به ابن هذاب ، و سپس فرمود : اگر به تو خبر دهم كه در همين روزها يكى از ارحامت كشته مىشود ، آيا تصديقم مىكنى ؟ گفت : نه ، براى اينكه كسى به جز خداى تعالى غيب نمىداند . فرمود : مگر اين خداى تعالى نيست كه مىفرمايد : * ( « عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِه أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ » ) * ، پس رسول اللَّه ( ص ) كه مرضى نزد خدا است غيب مىداند ، ما هم ورثه همان رسولى هستيم كه خدا او را به هر مقدار از غيب خود خواسته آگاه كرده ، پس ما هم مىدانيم آنچه شده و آنچه كه تا روز قيامت خواهد شد « 2 » . مؤلف : روايات در اين باب از حد شمار بيرون است ، و مدلول آنها اين است كه : رسول اللَّه ( ص ) علم غيب را از راه وحى از خداى تعالى گرفته ، و امامان ( ع ) از آن جناب به ارث گرفته‌اند .

--> ( 1 ) تفسير نور الثقلين ، ج 5 ، ص 440 به نقل از كافى . ( 2 ) خرائج و جرائح ، ص 306 .