رسول خدا ( ص ) فرمود وقتى جان مؤمن از كالبدش در مىآيد از بندگان خدا آنها كه اهل رحمتند و قبل از وى مرده بودند به ديدنش مىروند ، و بشير كه از دنيا با او آمده به اهل رحمت مىگويد : مهلت دهيد تا خستگى در آورد ، او تازه از حال سكرات راحت شده . بعد از رفع خستگى از او مىپرسند : فلانى چطور شد ، فلانى خانم چه كرد ؟ آيا ازدواج كرد يا نه ؟ به اين گونه احوالپرسىها مىپردازند وقتى احوال مردى را بپرسند كه قبل از تازه وارد مرده باشد ، در پاسخ مىگويد هيهات او خيلى وقت است كه مرده ، او قبل از من مرد ، مىگويند : « إِنَّا لِلَّه وَإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ » به نظر ما او را به دوزخ نزد مادرش هاويه بردند ، چه بد مادرى و چه بد مربيه اى « 1 » . مؤلف : اين معنا را از انس بن مالك و از حسن و اشعث بن عبد اللَّه اعمى از رسول خدا ( ص ) روايت كرده « 2 » .

--> ( 1 و 2 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 385 .