پروردگارى كه تو را آفريده و پرداخته و تناسب داده ( 7 ) . و به هر صورتى كه خواسته تركيب كرده است ( 8 ) . اصلا شما روز جزا را دروغ مىشماريد ( 9 ) . و گر نه او بر شما نگهبانان گماشته ( 10 ) . كه نويسندگانى ارجمندند ( 11 ) . و هر چه بكنيد مىدانند ( 12 ) . و در روز قيامت آنها كه نيكوكارند در نعيمند ( 13 ) . و آنها كه بدكارند در جهنمند ( 14 ) . روز جزا وارد آن شوند ( 15 ) . و از آن غائب نگردند ( 16 ) . تو چه دانى كه روز جزا چيست ؟ ( 17 ) . و باز چه دانى كه روز جزا چيست ( 18 ) . روزى است كه كسى درباره كسى اختيارى ندارد و آن روز فرمان خاص خداست ( 19 ) . بيان آيات اين سوره روز قيامت را با بعضى از علامتهاى متصل به آن تحديد مىكند ، و خود آن روز را هم به بعضى از وقايعى كه در آن روز واقع مىشود معرفى مىكند ، و آن اين است كه در آن روز تمامى اعمالى كه انسان خودش كرده و همه آثارى كه بر اعمالش مترتب شده ، و بوسيله ملائكه حفظه كه موكل بر او بوده‌اند محفوظ مانده ، در آن روز جزاء داده مىشود . اگر اعمال نيك بوده با نعيم آخرت ، و اگر زشت بوده و ناشى از تكذيب قيامت بوده ، با دوزخ پاداش داده مىشود ، دوزخى كه خود او افروخته و جاودانه در آن خواهد زيست . آن گاه دوباره توصيف روز قيامت را از سر مىگيرد ، كه آن روزى است كه هيچ كسى براى خودش مالك چيزى نيست ، و امر در آن روز تنها براى خداست . و اين سوره از آيات برجسته قرآن است ، و بدون هيچ اختلافى در مكه نازل شده است . * ( « إِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ » ) * كلمه « فطر » به معناى شكافتن و كلمه « انفطار » به معناى شكافته شدن است ، و آيه شريفه نظير آيه زير است ، كه آن نيز سخن از شكافته شدن آسمان دارد ، و مىفرمايد :