و نيز در همان كتاب در ذيل آيه « * ( تِلْكَ إِذاً كَرَّةٌ خاسِرَةٌ ) * » امام فرمود : كفار اين سخن را از در استهزاء زدند . و باز در همان كتاب در روايت ابى الجارود امام باقر ( ع ) در معناى * ( « أَ إِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحافِرَةِ » ) * فرمود : يعنى در خلقتى جديد و در معناى * ( « فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ » ) * فرمود : ساهره يعنى زمين ، چون كفار در قبرها قرار دارند ، همين كه زجره و صيحه را مىشنوند از قبرشان در مىآيند ، و با خلقتى تمام عيار روى زمين قرار مىگيرند « 1 » . و در اصول كافى به سندى كه به داوود رقى دارد از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه در تفسير آيه « وَلِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه جَنَّتانِ » فرموده : كسى كه بداند كه خدا او را مىبيند ، و آنچه مىگويد مىشنود ، و آنچه از اعمال خوب و بد مىكند خبر دارد چنين علمى او را از اعمال زشت باز مىدارد ، اين همان كسى است كه از مقام پروردگارش مىترسد ، و نفس خود را از پيروى هوا نهى مىكند « 2 » . مؤلف : مؤيد اين حديث معنايى است كه ما براى خوف از مقام خداى تعالى كرديم . و نيز در اصول كافى به سند خود از يحيى بن عقيل روايت كرده كه گفت : امير المؤمنين ( ع ) فرمود : من تنها از دو چيز بر شما مىترسم ، يكى پيروى هوا ، و يكى آرزوى دراز ، چون پيروى هوا آدمى را از حق باز مىدارد ، و آرزوى دراز آخرت را از ياد مىبرد « 3 » .

--> ( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 403 . ( 2 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 70 ، ح 10 . ( 3 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 335 ، ح 3 .