روايت كرده كه گفت : از آن جناب از آيه « * ( يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلائِكَةُ صَفًّا لا يَتَكَلَّمُونَ . . . ) * » پرسيدم ، فرمود به خدا سوگند ماييم آنهايى كه در قيامت اذن دارند و صواب مىگويند . پرسيدم : وقتى به سخن آييد چه مىگوييد ؟ فرمود : پروردگار خود را ثنا گفته و بر پيامبران درود مىفرستيم ، و براى شيعيان خود شفاعت مىكنيم ، و پروردگار ما شفاعت ما را رد نمىكند ( تا آخر حديث ) « 1 » . مؤلف : اين روايت را صاحب مجمع البيان هم از عياشى نقل كرده ، كه او بدون ذكر راويان وسط ، از معاوية بن عمار از امام صادق ( ع ) نقل كرده است « 2 » . و اين روايت از باب ذكر بعضى از مصاديق است ، و گر نه در روز قيامت شفيعان ديگر نيز وجود دارند ، مثل ملائكه و انبيا و مؤمنين ، البته آن مؤمنينى كه اجازه تكلم مىيابند ، و باز شهدايى از امتهاى ديگر هستند كه آنان نيز به حكم نص قرآن كريم و احاديث اجازه سخن مىيابند .

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص كتاب الحجة ، ص 435 ، ح 1 ، چاپ بيروت . ( 2 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 427 ، چاپ تهران .