اين آيه در باره قبيله ثقيف نازل شد ، كه رسول خدا ( ص ) به ايشان دستور داد نماز بخوانند ، و آنها گفتند « لا ننحنى » يعنى ما هرگز قامت خم نمىكنيم . البته در روايت به جاى كلمه « لا ننحنى » « لا نحنى » آمده . آن گاه گفتند قامت خم كردن ننگى است بر ما ، پس رسول خدا ( ص ) فرمود : دينى هم كه ركوع و سجود نداشته باشد چيزى ندارد « 1 » . مؤلف : در انطباق اين قصه - كه حتما بايد بعد از هجرت و وجوب نماز واقع شده باشد - با آيه مورد بحث خفايى هست ، و آن طور كه بايد روشن نيست . و در تفسير قمى در باره آيه قبلى آمده كه وقتى به ايشان گفته مىشود : امام را دوست بداريد و ولايتش را بپذيريد ، نمىپذيرند « 2 » . مؤلف : اين روايت هم از باب تطبيق كلى بر مصداق است ، نه از باب تفسير .

--> ( 1 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 419 . ( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 401 .